Don’t eat the yellow snow
Het was de stilte die me raakte,
de witte dempende deken over al het gekakel.
Je was zacht, je was sereen.
Je was de tedere omhelzing van mijn trommelvlies.
En toen ik verdwaalde
volgde ik gewoon het gele spoor van hondenpies…
Het lawaai houdt me op de been
De chaos merk ik, vrijwel meteen
Een lust voor het oog
En toen ik het niet meer wist
Bleek dat ik mij had vergist…